terug

CHORANCHE

Tijdens het surfen op internet naar informatie over de Vercors
stuiten we op Choranche, haar grotten, de Gorges en op de camping
le Gouffre de la Croix. Nieuwsgierig geworden naar dit gebied,
proberen we nog meer te weten te komen via de ANWB en diverse Franse sites.
In een oude Kampeer- en Caravan Kampioen (Beste Stek) wordt de loftrompet gestoken over deze camping. De informatie is weliswaar ietwat gedateerd, maar zoveel kan er in een paar jaar toch niet veranderd zijn?
Wat we wel te weten komen is dat er sinds een paar jaar een Nederlandse eigenaar op zit.

Vrijdagmorgen 35 juni.
Om 04.30 uur loopt de wekker af. Snel koffie maken, onder de douche, wat broodjes voor onderweg smeren, Duco installeren tussen de koelbox en de televisie en op pad. Het is nog lekker rustig op de weg, maar bij Zwolle beginnen de eerste files al in de verte op te doemen. Kan me er nu nog niet druk om maken, want we hebben vakantie, 4 volle weken oftewel een hele maand naar mijn favoriete land. Na al de waarschuwingen van de ANWB hebben we besloten hun advies op te volgen en de omleiding via Duitsland te nemen, langs Keulen en Dortmund. Bij Venlo de grens over om 08.15 uur. Het gaat voorspoedig. Wel veel vrachtwagens, wegopbrekingen en kilometers snelweg tijdens een druilerig regentje.
We hebben er eigenlijk spijt van, dit is zeker niet relaxed rijden.

Voorbij Luxembourg begint de zon te schijnen, de temperatuur te stijgen en wordt de autoroute rustiger. Zonder een enkele file komen we toch nog om 18.00 uur aan bij onze vaste camping in Nuits-Saint Georges, (note 2008:inmiddels gesloten) camping Saule Guillaume. We hadden na vorig jaar het plan er nooit meer naar toe te gaan, maar het kwam zo uit. En.......... nieuwe eigenaars. De toiletten zijn weliswaar nog steeds oud, maar wel schoon. Er is een klein restaurantje bij gekomen en je kunt op een terrasje zitten, wat deze keer opgevrolijkt is met een enorm groot scherm omdat de EK voetbalwedstrijd Frankrijk - Griekenland gespeeld wordt.

We verheugen ons natuurlijk al op de avond. Zie je het voor je. Een terras vol Nederlanders en Fransen. Maar als het 20.45 uur is en wij nog steeds geen geluid horen, gaan we lichtelijk verbaasd eens ons licht opsteken. Wat denk je.... zitten er slechts twee Nederlandse echtparen. We gaan er maar bijzitten en proberen de boel wat op te vrolijken, maar dat werkt niet echt. Tijdens de wedstrijd komen er nog wat landgenoten bij, maar de Fransen stralen door afwezigheid terwijl er toch genoeg met tent en caravan staan. Ze voelden de desillusie zeker al aankomen. Jammer, het had zo leuk kunnen worden. Na een paar voortreffelijke wijntjes van het huis te hebben gedronken, slapen we opperbest en horen we de Route du Soleil niet meer. De volgende morgen monter op weg. Om 07.15 worden we uitgezwaaid en hebben we de belofte gedaan dat we in Nederland zullen vertellen dat er nieuwe eigenaars op de camping zitten, die heel erg hun best gaan doen er een mooie camping van te maken. Bij deze dan! De weg is rustig, geen verkeersopstoppingen en we rijden dan ook om 11.45 uur het terrein van Gouffre de la Croix op, waar we ontzettend hartelijk en charmant verwelkomd worden door Michel (helaas geen foto), de assistent van Bas.

We lopen met hem de camping op. Het lijkt wel een park. Hier en daar een caravan of een tent, een kabbelend beekje in de verte en dat is het dan. Mijn eerste reactie is dan ook "een droomoord, omringd door bergen".

Mooier kan je je een camping niet voorstellen.

We zoeken een plaatsje uit en installeren ons. 's Middags maken we kennis met Bas (helaas ook geen foto), de Nederlandse eigenaar, die ons al de benodigde informatie verstrekt. Op onze vraag naar de faciliteiten: "Eh .... nee, ik verkoop alleen ijs en een drankje en aan maaltijden doe ik niets. Dat is "oude informatie". "Misschien een groot voetbalscherm voor de wedstrijd Nederland-Zweden, vanavond .......?" "Goh, speelt Nederland vanavond? Nee, dat heb ik niet." Geen nood, wij hebben de tv bij ons en boodschappen gaan we nog wel even gauw doen. We leggen ons snel neer bij de òf verkeerd gekregen òf verkeerd gelezen informatie. De sfeer is goed, hier houden we het wel 4 weken uit. Na een heerlijk Frans diner uit blik installeert Will de televisie, nodigt een paar mensen uit voor het geval ze zin hebben om te kijken, maar nee, men houdt niet van voetbal. Gelukkig heeft Henk, de overbuurman, voldoende vaderlandsliefde, zodat we met z'n drieën gebroederlijk aanschouwen hoe Nederland z'n kleuren verdedigt.

Op pad 1 De Gorges de la Bourne (La Bourne is het riviertje waaraan Choranche ligt) is helaas gesloten. In februari jl. zijn een fietsende vader en zoon omgekomen toen een rotsblok naar beneden kwam en hen verpletterde. Er wordt hard gewerkt om de rotswand te fixeren en men hoopt volgend jaar de weg weer open te kunnen stellen. Het is jammer dat we hier niet door kunnen. Hij schijnt heel indrukwekkend te zijn. Een hele nauwe kloof tussen Villard de Lans en Choranche. Ik kan alleen dit plaatje laten zien.

Je kunt nog net bij de Grottes de Choranche komen. Vanaf de camping kijken we er tegenaan, dat maakt je nieuwsgierig. Maar eenmaal boven durven we m'n nieuwe heup hier niet aan bloot te stellen, stel dat ik uitglij. Duco mag trouwens wel mee naar binnen. Langs de wegversperring proberen we nog de Gorges de la Bourne in te kijken, maar je ziet niet veel. Hij maakt net een bocht. Ook vanaf de oever aan de overkant lukt dat niet. Ik voel me daar ook niet zo veilig. Het is weliswaar een openbare weg, maar langs de kanten hangen bordjes tegen de bergwand met de tekst "montagne instabile". Een beetje griezelig. En opeens is ook deze oever gebarricadeerd. We besluiten via Les Petits - en Les Grands Goulets naar de andere ingang van de Gorges te rijden om daar misschien wat meer te zien. Les Goulets (engten) schijnen een van de meest spectaculaire bezienswaardigheden van de Vercors te zijn. Les Petits Goulets maken nog niet zoveel indruk, maar dan komen de laatste tunneltjes en rij je Les Grands Goulets in. Adembenemend. Je kunt elkaar nauwelijks passeren. Vooral de loodrechte wand van de Rocher du Guignon (1393 m) imponeert. De rivier de Vernaison stort zich met grote snelheid en kletterend lawaai over rotsblokken en keien naar beneden. Het is dan ook het handigst om de kloof helemaal door te rijden, de auto te parkeren en terug te lopen, wat Will dan ook gedaan heeft om deze mooie foto's te maken.

Na les Goulets kom je uit in Les Barraques-en -Vercors, dat door de Duitsers in 1944 in brand werd gestoken en waar 30 verzetstrijders stierven. Er staan trouwens door de hele Vercors heen erg veel oorlogsmonumenten ter nagedachtenis aan de verzetstrijders.

Voorbij St Julien-en-Vercord kunnen we een blik in de Gorges de la Bourne werpen. Wat we zien is indrukwekkend.

Je hebt het gevoel dat je bijna de overkant kan aanraken. Misschien ooit maar eens terug voor dit schouwspel.

Bij de Pont de la Goule Noir ga je dan normaliter linksaf via de Gorges terug naar Choranche. Wij gaan verder naar de mondaine, maar wel gezelligheid uitstralende wintersportplaats Villard de Lans, langs Grenoble en dan zo via de noordzijde van de Vercors terug naar Pont-en-Royans. Het is een grote rondrit geworden, maar dat zullen we deze vakantie nog wel vaker meemaken.

Op de camping blijft het rustig. Af en toe wat passanten, maar die vertrekken veelal de volgende dag weer. Henk blijft onze trouwe voetbalvriend. Dan komen Jan, Linda en Lotte (helaas geen foto) naast ons staan en Walter en Jaqueline aan de overkant. Voetballiefhebbers? Misschien, maar in ieder geval houden ze van een geintje. Het oranjecafé fleurt op. De prachtige foto's die ik gedacht had te maken zijn natuurlijk veel te donker geworden. Misschien toch maar eens een cursus fotograferen gaan volgen?

Het voordeel van een weing bezette camping is dat je het niet zo nauw met de tijd hoeft te nemen als alle campinggasten van beneden bij jou zitten. En het wordt gezellig. Gaan Jan, Linda, Walter en Jaqueline eerst nog bij Bas buurten voor de voetbalwedstrijd, na afloop voegen ze zich bij ons en heel wat uurtjes later, tezamen met heel wat glazen rosé en bier leggen wij onze moede hoofden tevreden te ruste. N.B. Jan, wat was toch het gemompel dat we middenin de nacht hoorden? Iets van ...... Neeltje?

Op pad 2 Tijdens onze tweede rondrit willen we de Vercors ten noorden van Pont-en-Royans verkennen. We kunnen aan de overkant van de camping naar Presles en het schijnt dat je vandaar een prachtig uitzicht hebt. Dus Duco weer in de auto, 5 liter water voor hem mee en daar gaan we. Het uitzicht is zoals overal in de Vercors weer adembenemend. Alleen lijkt het allemaal zo erg op elkaar. En dan ineens sta je weer voor hele onverwachtse dingen. En weg zo steil naar beneden dat je denkt dat hij ophoudt en dan ineens een laagvlakte. Een geitenpad omhoog en daar ligt een camping op glooiende groene weiden. Even later weer de woeste bergen in, een B-weggetje op naar boven en dan ........:

Deze schitterende foto zijn niet door ons gemaakt. We waren er voorbij voordat we er erg in hadden en van draaien was toen geen sprake meer. Henk en zijn vrouw Riny hebben deze foto's gemaakt en ze ons later gemaild. Jongens, nog bedankt hiervoor. Het gaat hier om een klooster van de Dalai-Lama , tevens het grootste Tibetaanse studiecentrum van Frankrijk.

De camping Helaas wordt het tijd voor onze buurtjes om verder te trekken. Wij gaan door met onze dagelijkse campingbezigheden. Lezen, wat boodschappen doen, met een luchtbedje op het water.

Kopje koffie op het  strandje. Het is goed uit te  houden. En de  temperatuur blijft hoog, soms benauwd  door de bewolking.  zo'n 30 à 33 graden.

Ook Jaqueline en Walter zien wij node vertrekken, maar niet nadat we op zondag voor de laatste keer ons oranje café hebben geopend. We zien gezamenlijk Nederland verliezen. Het is uit met de pret. De oranje spullen gaan in het luik, de televisie en de schotel er achteraan.

Het is maandag, boodschappendag. Op naar St-Marcellin. .

Een aardig plaatsje, maar net zoals een heleboel andere leuke plaatsjes in de Vercors is het toerisme nog in opkomst. Geen Provencaalse markt, geen winkeltjes met aardewerk of andere leuke hebbedingetjes. Maar hun kaas proberen ze aan de toerist te brengen.

We staan bij de traiteur en de kaasjes liggen uitgestald in potten, bakjes en alles waar je maar een zacht kaasje in kwijt kan. Nu is Will van de Franse (peper)worst en ik ben van de rare Franse kaasjes. Mijn beurt dus om wat lekkers uit te zoeken. Het wordt een mooi ingepakt schaaltje met 3 kaasjes uit de koeling. Komen we in de caravan, kaas uiteraard in de koelkast. Tijdens de lunch pak ik vol verwachting de kaasjes uit en daar ligt een onappetijtelijk uitgelopen beschimmeld kaasje. Normaal ben ik daar niet vies van, hoe harder het stinkt, hoe lekkerder. Maar dit keer heb ik wat twijfels. Dan zie ik Will z'n gezicht, vol afschuw, alsof het zelfs te vies voor de tafel is. "El, daar word je ziek van". "Zou je denken?" "Gooi alles maar meteen weg". Het is dus in de vuilnisbak verdwenen. Weken later zit ik thuis informatie over de Vercors door te lezen om m'n pagina wat op te fleuren, kom ik daar mijn kaasjes tegen. St-Marcellin kaas bestaat uit verschillende soorten en één daarvan is het beschimmelde uitgelopen kaasje. Ze leveren aan de meest chique restaurants in Parijs, omdat het ietwat "lopende" kaasje zo'n gewild nagerecht is. Nou liep het wel een beetje meer bij ons, maar hij was zeker nog goed geweest. Wat heb ik een spijt! Had ik maar op z'n minst één klein stukje genomen. Maar misschien is het wel zo beroemd dat het in Nederland geïmporteerd gaat worden en kan ik het binnenkort op mijn lekkere bruine boerenboterham smeren.

Maar goed, we gaan boodschappen doen, niet in het stadje, want op de traiteur na was bijna alles dicht maar we gaan naar Le Clerc

We? Nou ja, om de beurt, want we hebben Duco bij ons. De auto staat mooi geparkeerd. Als ik met een volle boodschappenkar terug kom, wil Will nog even naar binnen. Ik ga rechts achter de auto staan en zet de boodschappenin de koelbox op de achterbank. Het autootje links van ons rijdt na wat getreuzel weg. Ik zie wat mensen naar mij kijken, maar ga maar door met de boodschappen. Alles klaar, deur dicht. Even de auto nog op slot en dan kunnen Duco en ik richting Will. Maar ........... ik loop om de auto, richting bestuurdersportier en tot mijn stomme verbazing staat er ineens een autootje tegen, wat ik denk, onze koplamp aan. Ik bedenk me geen moment, ren met Duco de winkel in, klamp de Securité aan en vertel dat we "un accrochage" (aanrijdinkje) hebben "sans des chauffeurs" (zonder chauffeurs). "Pas un accident?" "Non." "Pas des personnes?" "Non, seulement des voitures." Hij brabbelt wat in zijn mobilofoon en zegt dat ik maar vast naar buiten moet gaan, hij komt er zo aan. Als ik buiten kom, zie ik tot mijn grote schrik de "gendarmerie" al bij de auto staan. Gelukkig kan ik de politieagente aan haar verstand brengen dat als ze een beetje rustiger praat, ik haar waarschijnlijk wel kan volgen en misschien zelfs kan beantwoorden in het Frans. Tegelijkertijd vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Als het een erge deuk is, hadden we in Nederland toch tegen de verzekering kunnen zeggen dat het op een parkeerplaats gebeurd is en dat we niet weten wie het gedaan heeft. Maar nee! Met behulp van de sterke mannen van de Securité wordt het autootje opengebroken en naar achteren gezet. De schade valt mee. Ik zie niets maar de agente voelt een deuk. Vermoedelijk niet goed op de handrem gezet en geparkeerd tegen de bumper van het autootje naast ons en naar voren gegleden toen de twee dames naast ons wegreden. Inmiddels weten ze wie de eigenaar is, hij wordt omgeroepen. Het is iemand uit de bergen en niet helemaal meer bij z'n volle verstand. "Ook dat nog", denk ik. Ik probeer er onderuit te komen, maar nee, mevrouw de agente vindt dat het recht moet zegevieren en zij voelt een deuk. Gelukkig, daar komt Will. Will ziet en voelt eigenlijk niets. Maar ook dat maakt niets uit. De verzekeringspapieren komen er aan te pas. Het wordt steeds warmer en ik denk aan mijn boodschappen. Gelukkig de koelbox bij ons. Ik wil weg. Probeer er een eind aan te maken door te zeggen dat we de rekening wel opsturen naar de verzekering van de bewuste man. Ze wil er niet van horen. "Die worden toch niet betaald". Weer een actie om weg te komen mislukt. "U kunt het beter laten afkopen." Will en ik overleggen wat we moeten vragen. "100 euro"? "Nou als het een oud boertje is, heeft hij dat toch niet op zak" "50 euro"? "Laten we dat maar doen". Daar komt meneer de eigenaar. Hij maakt een hoop stennis, beweert zelfs dat wij de auto er tegen aan gezet hebben, maar dan wordt mevrouw boos. Wijst op haar insigne "gendarmerie". En de boot is aan. Algehele controle. Verzekering, belasting. En als ie niet wil betalen laat ze de auto controleren. Nou dat wordt meneer toch wel wat te heftig. Wat we dan willen hebben? Op eigen initiatie verlaag ik het bedrag maar naar 30 Euro. Hij betaalt onder protest, maar we schudden uiteindelijk allemaal elkaars hand. Dus een les, als je niet in een Franse heftige discussie verzeild wil raken. Kijk eerst of de schade wel meevalt, voordat je er iemand bijhaalt. Maar onze complimenten aan het adres van de Franse gendarmerie. We kijken nu toch heel anders tegen hen aan.

Op pad 3 Een lange rit met weinig verhaal. Vanuit St Jean-en-Royans gaat er een toeristische route naar het zuiden. Het begint met de "Combe Laval". Hier rijzen loodrechte kalksteenwanden hoog boven de vallei uit. De route is 4 km lang. Maar spectaculair.

Het hoogste punt is de col de la machine. Via het Foret de Lente, waar ook veel geskied wordt, langs kleine weggetjes, glooiende graanvelden en af en toe nog een heuvel zakken we af naar Die. Maar het is lunchtijd en Die slaapt. De terugweg wordt weer wat mooier. De oerbergen van de Vercors weer in, langs wintersportgebieden, tunnels door en dan zijn we weer thuis.

Er komt een hele grote plaats aan de overkant vrij. Will en ik besluiten te verkassen. En het is maar goed dat we dat hebben gedaan, want 's middags loopt de camping vol en wat denk je? Gaat iedereen met z'n rug naar het pad staan. Het uitzicht houdend op de speelweide die aan het water ligt. Heel begrijpelijk, maar ook heel ongezellig. We houden gelukkig leuke buren. Er is een heel actief gezin gekomen. Pa is heel actief en neemt regelmatig alle kinderen op sleeptouw. Stenen in de rivier worden versjouwd waardoor de stroming van de rivier iets verandert, hij organiseert een volleybalwedstrijd (vaders/kinderen) Frankrijk - Nederland , speelt met de hele camping verstoppertje. Het is een gezellige drukte op de camping.

Op pad 4 De hele camping komt een beetje in de ban van de Tour de France en een week voordat de karavaan bij ons langs zal rijden, besluiten Will en ik de Alpe d'Huez eens te beklimmen. Weliswaar met de auto, maar dat blijkt achteraf ook een immense klus. We vertrekken bijtijds en staan verbaasd hoeveel wielrenners we onderweg tegenkomen.

In Bourg d'Oisans heerst al een gezellige drukte als we daar om 10.30 uur arriveren. We gaan maar direct naar boven want zo te zien wordt het file rijden. Levensgevaarlijk met al die naar beneden suizende wielrenners en dan komt er ook nog een circus naar beneden. Precies als wij in de haarspeldbocht zitten, dus achteruit. Maar dat is makkelijk gezegd met al die auto's en fietsers achter ons. Will vind het wel leuk, maar het griezelt mij toe. De deurkruk heb ik al vast voor het geval ik de auto uit wil. Maar met één blik opzij begrijp ik dat dat onmogelijk is. Het loopt steil naar beneden. Als we eindelijk boven zijn, is het daar zo koud (13 graden)

en er is zoveel wind, dat we alleen Duco even uitlaten en gauw weer naar beneden gaan.

We verbazen ons over de vele campers

die al langs de weg geparkeerd staan in afwachting van de tour de France. Later horen we dat je daar vanaf ca. 1 week van te voren vrij mag parkeren.

Een lekkere lunch in Bourg d'Oisans en dan nog maar even wat meer van de hoge alpen genieten.							Ik heb een mooie route uitgezocht. Maar .......... we missen een afslag en kunnen een bergketen niet meer over. Dan maar verder naar het zuiden. Pas 35 km boven Gap kunnen we weer richting Die. Een lange dag.

Henk en Riny gaan weer naar huis. Drie weken hebben we samen gestaan. De motoren worden ingeladen, de vakantie zit er op.
Dan breekt onze laatste week aan. Als ik op zondag wat in de caravan aan het rommelen ben, hoor ik Will opeens zeggen: "Als ik met niet vergis, is dat een Engelse springer spaniël." Na het bevestigende antwoord blik ik heel stiekem tussen het vliegengordijn en ja hoor. Een rasechte. Duco staat er al bij, is meteen smoorverliefd. Maar ze moet er niet veel van hebben. We hebben onverwachts nog 4 hele fijne dagen met een heel leuk contact met Ad, Diana en de kinderen. Duco sluit zich meteen bij de familie aan, wat inhoudt dat als Freya 's morgens door haar baasjes begroet wordt, hij ook begroet wil worden. 's Middags is het dan feest met het gezamenlijk zwemmen. Onderstaand een korte impressie van de leuke momenten.
Even een note tussen door. Gisteren 30 augustus komt er een enorm, prachtig boeket. Will en ik staan verbaasd. Het is van Diana en Ad "Bedankt voor de hulp". Ze hadden een lekke band en we hebben toen wat geholpen. Ik zei het toch al. Hele leuke lieve mensen met hele leuke lieve kinderen en een droom van een hond. "Jongens bedankt. Te gek." Ik kan wel zeggen "had je niet moeten doen", maar ik ben er wel heel blij mee.

Op dinsdag brengen we dan nog een kort bezoek aan Jan Thie en Theresia, buurtgenoten uit Ansen die 75 km verder aan de andere kant van de Rhône zitten. De Cevennes dus. Als je kinderen hebt die bezig gehouden moeten worden en je wilt een grote camping waar ze uitsluitend Nederlands spreken, is camping Le Merle Roux een aanrader.							We vormen dit jaar samen de Buurtcommissie, dus even de laatste nieuwtjes uitwisselen, de buurt doornemen, de caravan bekijken en weer naar de camping terug.
Want op de terugweg moeten we de Tour de France zien te omzeilen. Dat wordt een klus. Bij de laatste blokkade geven we het op en hoeven dan nog maar 30 minuten te wachten voordat de renners voorbij komen.
		De reclamekaravaan is dan al 3 uur verder. We missen de gadgets, maar ook een hoop rommel.
Woensdag is inpakdag. 's Avonds willen we uit eten, maar horen dat op het terras een zwarte kat zijn thuisbasis heeft en dan is gezellig eten met Duco er bij onmogelijk. Gelukkig redden Ad en Diana ons etentje door zich aan te bieden als oppas.
De volgende dag vertrekken we om 08.15 uur. We nemen afscheid van de berg die 4 weken over ons gewaakt heeft.

Na een voorspoedige reis zijn we 's avonds om 18.30 in Luxemburg. Het boekje met KCK campings onderweg 3004 brengt ons naar Esch-sur-Alzette, Gaalgebierg. Een in een parkachtige omgeving gelegen camping met een helling van 13 % en tevens scherpe bocht om er te komen. Nu is dat niet zo erg. Ze zetten er alleen niet bij dat het wel zo'n 30 km van de snelweg afligt. En dat is even balen. Maar de camping is heel geschikt. Camping Gaalgebierg. De volgende dag zijn we snel op de de Route du Soleil, maar dan zitten we al bijna in België en missen ons ontbijt in het "en route"restaurant en de "en route" winkels in Luxemburg voor sigaretten en andere leuke hebbedingetjes. Ik denk er nog steeds over de KCK te schrijven dat ze het aantal km er wel bij hadden mogen zetten.

We hebben een heerlijke vakantie gehad. Heel anders dan anders. Door mijn nieuwe heup waren we toch wat belemmerd in onze toertochtjes. Dat kwam in deze omgeving goed uit, want met een paar dagtochten heb je het wel gezien. Het weer is prachtig gebleven op een enkel buitje of bewolkte dag na. De donderbuien vielen 's nachts. Het beloofde noodweer kwam nooit. De camping was mooi, de toiletten schoon en laten we vooral Bas en Michel niet vergeten. Vriendelijk, staan altijd voor je klaar en geen moeite voor ons was hun teveel. Leuk voor mensen met kleine kinderen, die de hele dag in het water willen spelen met luchtbedjes, bootjes of met schep en emmertje aan het strandje. Voor ons is er weinig overgebleven wat we nog een keer willen zien. Ja, de Gorges de la Bourne. En we zouden over een jaar of 4 nog wel eens terugwillen om te kijken hoe het Bas en Michel vergaan is. Maar dat de camping een aanrader is voor mensen die op hun rust gesteld zijn, moge duidelijk zijn.