Heenreis en aankomst
We nemen de hele Route du Soleil tot aan Marseille met een overnachting in Macon, dan de kustsnelweg naarlinks tot aan Le Muy en via Draguignan richting Castellane.
's Middags om een uur of 4 zijn we onderaan de berg waar het weggetje begint dat ons naar de camping bovenop de berg zal leiden. En zijn we bovenaan, dan moeten we over een zand-grindweg vol kuilen en bulten weer een stukje naar beneden. We kennen de weg, dat maakt dat ik misschien wel erg gespannen ben. Met de billen bij elkaar, ogen strak op de weg gericht zit ik klaar, Will begint al te lachen.
"Als we maar geen vrachtwagen tegenkomen of een levensgrote camper. Ik weet wel dat wij voorrang hebben, maar toch, je hebt er altijd achterlijken bij", denk ik.
Het is behalve een smalle, ook een vrij steile weg.'s Morgens mogen de caravans naar beneden en 's middag naar boven.
Op de foto zie je bovenaan de berg 2 wat lichtere strepen van links naar rechts. Daar moeten we met de caravan over naar boven. Helaas heb ik al rijdend geen foto durven maken, maar deze haarspeldbocht geeft je ook een goed idee. Dit is het ruimste stuk van de weg.
Bovengekomen zit eigenaresse Annemiek trots in haar nieuwe receptiegebouw en begroet ons met een dikke knuffel. Wat een warme ontvangst, leuk dat ze ons nog herkent van april. Na even wat bijgepraat te hebben zoeken we ons plekje maar op om zo snel mogelijk alles neer te zetten, want er komen donkere wolken aan.
De buren van 2 plekken verder, Corrie en Stoffel, komen zich direct voorstellen. Tot onze verbazing is hij één van de vrijwilligers die wij in april ontmoet hebben.
Leuk zo'n weerzien.
Net voor de eerste wolkbreuk hebben we de voortent ervoor. Aan de koffie, een wijntje en dan op naar het restaurant. Vanavond maar uit eten.
De camping
De volgende morgen is het genieten van het bekende schitterende uitzicht. Bergen alom. Het is een godenplek.
Er schijnt een heerlijk zonnetje.
We hebben een picknicktafel voor de voortent staan, dus niets staat een uitgebreid ontbijt in de weg. Vandaag houden we een rommeldag. De douche is prima, helaas een hurktoilet, maar dat wisten we. Dit oude gebouw zal volgend jaar vervangen worden. Ach en alles went. Als we willen kunnen we ook naar het mooie nieuwe toiletgebouw boven, maar ik denk dat luiheid het van luxe wint bij mij.
Het meertje
We hebben in april al kennisgemaakt met het meertje. Justus en Annemiek organiseren elke zondag een picknick aan het water. Heerlijke salades, koude rosé en bier.
Wij zijn toen met de auto gegaan omdat ik niet wist of het voor een kunstheup te lopen is.
Nu met mijn stokken bij me, moet het mogelijk zijn. Het valt reuze mee. De weg naar beneden is prachtig, het uitzicht blijft boeien en beneden gekomen is het water aangenaam om in te verblijven.
Mensen zitten er met goed gevulde rugzakken, thermoskannen met koffie, koelboxen met water. Dat is niets voor ons. Na 2 uur zijn we het liggen en zwemmen zat en gaan we bergopwaarts.
De eerste keer dat we naar boven lopen doe ik er lang over. Hijgend en puffend worstel ik me naar boven. Gelukkig staan er onderweg bankjes. Maar na een week neemt mijn conditie toe en kan ik berg op en af in een vlot tempo.We genieten met volle teugen van het mooie weer, de fijne sfeer. We hebben buren gekregen waar we het goed mee kunnen vinden. Kuieren wat rond, doen boodschappen bij mijn favoriete Carrefour in Digne en lopen de marktjes in Castellane af.
Marktverhalen
Op woensdag gaan we naar de groentenmarkt. De man waar we in april onze dressing hebben gekocht, herkent ons en is helemaal verrukt dat we de dressing zo lekker vinden en dan nu ook weer een bestelling doen.
De kruidenman is eveneens verheugd en weet ook nog dat we er waren. Wat blijkt ........., we waren één van hun eerste Nederlandse klanten op
hun eerste markt in april.
Weer een warm weerzien.De allereerste keer dat ik in Castellane kwam kreeg ik al zo'n warm gevoel en dat is na al die jaren nog steeds niet verdwenen. Volgens mij heb ik in een eerder leven hier gewoond.
We slenteren wat rond op de zaterdagmarkt met o.a. z'n horloges, kettingen,kleding. Will moet me wegsleuren bij de kinderkleding, hoewel hij zelf ook vertederd kijkt naar kleine Provencaalse jurkjes, maar beiden zien we onze Anna daar niet in rondstappen.
Een nieuwe kennismaking is de visboer. In sappige Provencaals (wat alleen met volledige concentratie te verstaan is) houdt hij het overwegend vrouwlijke publiek bezig, zingt, informeert naar de rest van de familie. Het is duidelijk, die man komt hier al jaren.
Will en ik staan op de grote zaterdagmarkt om 09.30 uur in de rij bij de visboer. Zo'n vrouw of 15 voor ons en ik vrees het ergste want de bak met mosselen slinkt. We hebben 4 kilo nodig. Vlak voordat we aan de beurt zijn wil een vrouw nog 1,5 kg maar gelukkig blijft er dan precies 4 kilo over en grijpt de rij na ons ernaast.
Buren
Ik denk met weemoed terug aan Corrie. Ze heeft een prachtig veldboeket op haar picknicktafel staan. Bloemschikken kan ze als de beste. Ze geeft me een kleine workshop en het lukt me warempel om ook iets leuks op de tafel te zetten. 
Alle eer ook voor Will die de bloemen voor me geplukt heeft op de berg, want je hebt er nog al wat nodig. Een foutje van ons was dat we een beschermde orchidee geplukt hebben, maar ......... hij lijkt helemaal niet op een orchidee. De meest linkse roze bol (lijkt op ee hyacinth) is de bewuste orchidee.
Ze leert me meer, ze leert me dicht bij mezelf te blijven, er over na te denken wat ik leuk vind. We wisselen titels van boeken uit. Jammer dat ze in Zeeland wonen, haar wil ik wel als buurvrouw.
Onze nieuw aangekomen buren (Inge en Johan) zijn visliefhebbers. We informeren hen over de grote viskraam op de zaterdagmarkt. We besluiten met z'n vieren een lekker dineetje te maken. Het wordt zalm uit de skottelbraai. Johan bereidt het voortreffelijk. Mijn complimenten. Smullen is het.
Ik stel voor om de volgende week zaterdag mosselen op de markt te halen.
Ze hebben het nog nooit gegeten dus gauw mijn dochter Alexandra smssen of ze even op m'n site wil kijken voor het recept.
De lieverd smst het hele recept door.
We zetten de picknicktafels aan elkaar en gebruiken 2 skottelbraais. Het is een succes.
Insecten
De eerste dag komt de vrijwilliger die de wc schoonmaakt, Rudi, naar ons toegelopen. Hij heeft een wandelende tak gezien op het aanplakbiljetje van Nordic Walking. Grappig die combinatie. Dat zo'n beest dat toch ook wil leren.
Na afloop van ons gezamenlijke mosselmaaltijd voel ik in de zak van mijn campingsmoking iets hards. Ik pak het. Het lijkt wel klei, ik verpulver het en zit plotsklaps met tientallen kruisspinnetjes in mijn hand. Helaas gooi ik het onder veel gegil van Inge en mij weg dus kan ik het niemand laten zien. Maar geen nood want op de dag van inpakken zie ik er ineens twee op mijn regenjas en 3 op Will z'n regenjack zitten. Natuurlijk maakt Will nu foto's.Thuis vond ik er trouwens nog 1 in mijn handbrace. Ben benieuwd hoeveel kruisspinnen er binnenkort in huis tevoorschijn komen. Zal het maar niet tegen mijn dochter zeggen, die begint meteen al te griezelen.
Familie en vrienden
Thera
Ricky
July
Tot onze grote vreugde horen we tijdens onze heenreis dat mijn jeugdvriendin Thera samen met haar levenspartner Ricky ook naar Castellane zullen komen. We hebben pas weer sinds een paar jaar een licht contact. Ik verheug me er heel erg op. In mijn jonge jaren heb ik veel met haar en haar broers opgetrokken. We hebben ook samen veel meegemaakt. Haar ouders waren zo'n beetje mijn 2e ouders. Om nu 2 weken lang "mijn zusje" bij me in de buurt te hebben is heerlijk. En achteraf ook zeer leerzaam voor mij. Ik heb wat opgestoken deze vakantie! Ze komen precies een week na ons aan op zaterdag. Toevallig lopen wij net de receptie binnen als zij zich laten inschrijven. Een gelach, geroep, geknuffel. Heerlijk.
Ricky sluit ik ook meteen in mijn hart, want eigenlijk had ik haar nog nooit in zo'n ongedwongen sfeer gezien en ze geeft zelf toe dat ze altijd eerst wil weten wat voor een vlees ze in de kuip heeft. En blijkbaar zijn we goed vlees. We knuffelen wat af die 2 weken. Ook met July hun hond.
Vrijdag na onze aankomst belt zoon Joost. Die zit met een stel vrienden dit weekend in ons huis om de Erik Dekkerronde te fietsen.
Of we bewust de stroom hebben afgesloten, want de etenswaren lopen uit de koelkast.
Nee, dat hebben we niet gedaan.
Wat blijkt ....... de avond tevoor zijn er zulke blikseminslagen, onweren en andere weersongeregeldheden in Hoogeveen geweest dat bij ons de aardlekschakelaar er uit geslagen is. Ik vraag hem ook even naar de diepvriezer te kijken. Bij thuiskomst was die leeg, dus daar zal ook wel menig pootje onder het vlees gezeten hebben.
Mijn grootste zorg is mijn broertje (50 jaar, maar hij blijft mijn broertje) die donderdag voor ons vertrek een hele zware kanker verwijderende operatie in zijn kaak heeft moeten ondergaan. We zijn nog maar met zijn tweeën en ik voel me erg verantwoordelijk. Gelukkig heeft mijn zoon Joost alle verantwoordelijkheid van mij overgenomen. Er is mij ook niets gevraagd hoor. De jongens hadden het prima geregeld. Gelukkig is hij in het Radboutziekenhuis (hoor ik later van Thera) in goeie handen en hebben ze zo'n futuristische operatie uitgevoerd dat zelfs z'n tanden bespaard zijn gebleven. Natuurlijk hebben we hem donderdag voor ons vertrek nog in het ziekenhuis gezien. Hij is net Frankenstein (zijn eigen woorden). Het was niet mijn bedoeling om dit te laten zien, maar omdat ik toch wil laten zien wat roken kan aanrichten heeft mijn broertje pech en zet ik deze foto op mijn site. Sorry lieverd.
Restaurant
Eerdere ervaringen waren prima. We zijn er nu niet veel geweest maar iedereen die we spreken is laaiend enthousiast. Theo en Von kennen we al van april maar er is nu een nieuwe kok. Hij komt me zo bekend voor. Als ik later zijn kaartje in handen krijg, blijkt het Dick Masselink te zijn, een kok die jarenlang de scepter heeft gevoerd in hotel De Zon in Ommen. In de jaren 80 was dat mijn favoriete restaurant. Ook weer opgelost. Hij kookt tegenwoordig bij je thuis als je dat wilt.
Wandelingen
Corrie attendeert ons op een prachtige wandeling over de bergen waar we op uit kijken. Volgens haar moet ik een redelijke kans maken om naar boven te komen. "En dan sta je op het dak van de wereld", zegt ze.
Het is waar. 
Je gaat richting St. Julien en na de stuw de eerste weg rechts naar boven (Demandolx en Soleihas). Via een fantastische route waar we onze camping prachtig op de berg zien liggen, komen we in een klein skigebiedje "Station de Neige de Vauplane". Na een klimtocht
via een geitenpad over een lieflijk met gras en bloemen begroeide berg krijgen we boven een uitzicht over de hoge Provencaalse alpen.
De andere wandelingen bewaren we maar voor volgend jaar.
Naar huis
Na 3 weken is het dan zover. We moeten helaas naar huis. Weemoedig neemt Will afscheid van z'n bergen.
De kustweg is ons niet zo goed bevallen. We rijden dus onze eigen route weer terug, via Digne, Sisteron Grenoble.
Bij Dijon valt het Will ineens op dat de rechterband van de caravan wel erg zacht is. Ja hoor een lekker band.
.
We hebben alles er voor bij ons dus dit is zo geklaard. De volgende dag om een uur of 11, we rijden net Luxemburg binnen, vlak voor Croix de Bettembourg, mompelt Will iets. Hij pakt z'n stuur steviger beet en ik vraag hem wat er is.
"Een klapband aan de linkerkant".
Schrikken natuurlijk. Waar moeten we heen. De enige mogelijkheid om aan dit drukke verkeer te ontsnappen is de oprit naar de A13 op te rijden. Bovenaan staan we stil.
Het verkeer raast ook hier aan alle kanten voorbij. We staan nu op een viaduct en kunnen geen kant op want er is nog geen brede vluchtstrook.Na veel gebel, wachten, weer bellen, weer wachten komt er eindelijk een oplegger om onze caravan mee te nemen.
We kriskrassen door voorsteden van de stad Luxemburg en vinden eindelijk een bandencentrale die de juiste banden hebben. . Om 15.15 uur verlaten we de garage en zijn uiteindelijk 's avonds om 21.30 uur toch nog thuis in ons rustige Drenthe.
Toch nog een goed eind aan een fantastische vakantie. Eigenlijk willen we dit jaar nog weer terug, maar om nu weer die sleurhut mee te nemen. We zien het wel en anders wordt het volgend jaar. We hebben al wat plekjes uitgezocht.